Wednesday 4 Bhadra, 2076 | August 21, 2019
Menu

शुक्रबार

'तँ पनि पत्रकार!'

  • शुक्रबार २८ चैत्र, २०७०
  • सजना बराल
  • DISQUS_COMMENTS
(1 Vote)
राम्रै अंक ल्याएकी थिएँ एसएलसीमा। राम्रो अंक ल्याउनेले 'राम्रै विषय' पढ्नुपर्छ भन्नुहुन्थ्यो मेरा आफन्तहरू। उहाँहरूले राम्रा भनेका विषय विज्ञान र व्यवस्थापन थिए। गुरुहरू मलाई 'साइन्स पढ, डाक्टर बन' भन्नुहुन्थ्यो। अभिभावकको चाहना मलाई 'बैँककी हाकिम्नी' बनाउने थियो। 
उहाँहरू व्यवस्थापनमा जोड दिनुहुन्थ्यो। मैले कसैको सुनिनँ। आर्ट्स अर्थात् मानविकी संकायमा पत्रकारिता र अंग्रेजी साहित्य लिएर पढ्न थालेँ। 
मेरो पारा देखेर सबै छक्क परे। (विज्ञान र व्यवस्थापनभन्दा मानविकीमा कम खर्च लाग्ने भएकाले मेरा अभिभावक चाहिँ खुसी नै थिए। तर, व्यवस्थापन पढ्देकी भए मनग्गे पैसा कमाउँथी भन्ने लागिरहेको थियो उहाँहरूलाई पनि।) विज्ञान/व्यवस्थापन नपढेकोभन्दा पनि मैले पत्रकारिता पढेको देखेर धेरैले आश्चर्य माने। कतिले त मुखै फोरे– 'तिमीजस्तो मान्छेले पनि पत्रकारिता पढ्ने हो? सुहाउँदै सुहाएन।' 
नसुहाउनुको कारण पनि सुनाउँथे उनीहरू। म हेर्दै सानी, सिकुटी र स्कुल पढ्ने बच्चीजस्तो देखिन्थेँ रे। 'पत्रकार भनेका अलि हट्टाकट्टा, खाइलाग्दा हुनुपर्छ,' काका भन्नुहुन्थ्यो, 'तँ फुकीढल पत्रकार भएर के गर्छेस्?' 
'दुईचार जनाको हत्या गर्छु,' भन्दिऊँ झैँ लाग्थ्यो। तर, अर्कै भन्थेँ, 'पत्रकारले कुस्ती खेल्ने होइन। समाचार खोज्ने र लेख्ने हो। म त्यही गर्छु।' 
'तँ च्याँसीले लेखिस् समाचार!' काका मुख लोपार्नुहुन्थ्यो। 
'लेखिनँ भने म बाँदरकी छोरी!' म आफूलाई दाउमा राख्थेँ। आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्वलाई दाउमा राख्थेँ। 
'जे भए पनि तैंले पत्रकारिता चाहिँ नपढ्नु पर्ने हो,' साथीहरू अर्ती दिन्थे, 'बरु मेजर म्याथ लिएको भए चाँडै प्रगति गर्थिस्।' 
यस्ता अर्ती–उपदेशले मेरो टाउकै खाएका थिए एकताका। अरू कारणले होइन, उही म सानो कदकी भएकाले पत्रकारितामा ताउरमाउर गर्न सक्दिनँ भन्ने विश्वास थियो सबैलाई। त्यसैले पत्रकारिता पढेर मैले भूल गरेको अवगत गराउन जोसिन्थे जो पनि। 
'पत्रकारले त आन्दोलनको पनि समाचार लेख्नुपर्छ, तँ छोरी मान्छे, हुलमुलमा कसरी छिर्छेस्? किचेरै मार्दिन्छन् तँलाई,' आमा पिलपिलाउनु हुन्थ्यो। 
आफूलाई बिनाकारण कमजोर देखेकोमा म आमादेखि रिसाउँथेँ। 
'मरे मर्छु,' म भन्थेँ, 'सबैजना मर्छन्। तपाईं घर बसी–बसी मर्नुहुन्छ। म कम्तीमा घरबाहिर त मर्छु ।'
पत्रकारहरूमा हुन नहुने अर्को (अव) गुण पनि थियो ममा– भावुकता। 
म असाध्यै भावुक, रुन्चे, मितभाषी र सोझी थिएँ रे। 
छु पनि। 
'पत्रकारहरू तँजस्ता पिलन्धरे हुँदैनन्,' भाइको धारणा थियो, 'उस्तै परे जाइलाग्न सक्छन्। तँ कसैले चर्को स्वर गर्नेबित्तिकै रुन थाल्छेस्। पत्रकार होइन, तँ त रुन्चीकार बने हुन्छ।'
यही निहुँमा भाइ र मेरो गोरु जुधाइ चल्थ्यो। हानाहान, मारामार भएपछि म रुन थाल्थेँ। ऊ 'रुन्चीकार, पत्रकार' भन्दै गिज्याउँथ्यो।
कम बोल्ने भएकाले मामाहरू पनि भाञ्जीले पत्रकारिता गरेर खालिन् भन्नेमा शंका गर्नुहुन्थ्यो। 'पत्रकार भएपछि बोल्न सिपालु हुनुपर्छ,' माहिलो मामा भन्नुहुन्थ्यो, 'तिमी त दुई शब्द पनि अरूले सुन्नेगरी बोल्दिनौ। कसरी पत्रकार बन्लिऊ र खै?' 
'लेखेर,' म यत्ति भन्थेँ।
मलाई सबैले निकम्मा देख्थे। पत्रकार हुने नामोनिसानै भेटाउँदैन थिए ममा। 
तर, म पत्रकार भइछाडेँ। बाह्र कक्षा पास गर्नासाथ मैले 'शुक्रवार'मा जागिर पाएँ। मेरा आफन्तको मुख टालियो।
आफन्त चुप भए पनि मेरा लेखप्रति शंका गर्नेहरू सेलाएनन्। शुक्रवारमा काम सुरु गर्दाताका मैले धेरै आरोप खेप्नुपर्योए। मेरो लेख पढ्ने कतिपय 'पाठक' मलाई पत्याउँदैन थिए। 
'यस्ती फुच्चीले के यस्तो लेखिहोला र? कसैको चोरी होली। पक्कै सम्पादकले मेहनत गरेको हुनुपर्छ...' आदि भन्थे। यस्ता लाञ्छनाहरू सुनेको दिन म घर गएर खुब रुन्थेँ। 'फलानोले यस्तो भन्यो' भन्दै आमालाई पोल लगाउँथे। 'त्यो पाजीसँग भोलि भेटा' मलाई,' उहाँ पाखुरा सुर्किनुहुन्थ्यो, 'मैले जान्या छु त्यसलाई। तँभने दिनभरि कुद्ने, रातभरि लेख्ने गर्छेस्। त्यो बजिया (बजिनी) चाहिँ त्यसो भन्ने? गाला फुट्ने गरी दिन्छु, म त्यसको।' 
आमाको कुराले हँसाउँथ्यो मलाई। म रुँदै हाँस्थेँ। यस्ता आरोप धेरै सुन्न थालेपछि म रुन छाडेँ। काग कराउँदै गर्छ पिना सुक्दै गर्छ भन्ने उखान दिमागमा पस्यो। यसैलाई आफ्नो दर्शन बनाएँ। यसबीच शुक्रवारका साथीभाइको सहयोग पनि अमूल्य रह्यो मेरा लागि। म हतोत्साहित भएका बेला यो टिमले आड दिइरह्यो मलाई। लेख्ने अवसर जुटाइदियो। म लेखेको लेख्यै भएँ।
अझै पनि मान्छेहरू मलाई देखेर आँखा ठूला पार्छन्। 'नाबालक पत्रकार'को उपाधिसमेत दिन्छन् कोहीकोहीले। (तर, यो होच्याएर नभई जिस्काएर हुन्छ।) 
गायक प्रेमध्वज प्रधानकहाँ 'गीतको कथा' स्तम्भका लागि कुरा गर्न जाँदा उनी मलाई देखेर जिल्ल परेको अझै सम्भि्कन्छु। 'कति योङ जर्नालिस्ट तपाई!' उनले छक्क पर्दै भनेका थिए। 
'कति ह्यान्डसम सिंगर तपाईं,' मैले पनि उनलाई जिस्काइदिएकी थिएँ।
किचकिचे घरभेटी, घामड डेरावाल

किचकिचे घरभेटी, घामड डेरावाल

देशका सबै भागबाट एउटा–एउटा सपना बोकी असंख्य मान्छे काठमाडौँ आएका छन्। साँघुरिँदै गएको काठमाडौँमा साँघुरो कोठामा असुविधाजनक जीवन बाँचिरहेका डेरावालहरू लाखौँ छन्। घरभेटी र डेरावालको सम्बन्ध सदा द्वन्द्वग्रस्त रहिआएको छ।...

काजु–बदामको पार्टी

'कमरेड एमबी आउनुभा छ,' पीएले नेताजीलाई डराई–डराई जानकारी गरायो। नेताजी अत्यन्त व्यस्त थियो। यो निभ्दो–धुवाउँदो देशको जल्दोबल्दो नेता फुर्सदमा हुनु भनेको राष्ट्रिय हितका लागि पनि त्यति प्रीतिकर कुरो होइन। प्रधानमन्त्री...

जहिले पनि तालीमात्रै

जहिले पनि तालीमात्रै

एउटा कलाकारले अर्को कलाकारको तारिफ गर्न कन्जुस्याइँ गर्छन्। तर, माओवादी जनयुद्धको कथामा बनेको फिल्म 'उमा' हेरेपछि अभिनेत्री करिश्मा मानन्धरले ऋचा शर्माको मन खोलेरै तारिफ गरिन्। पछिल्लो समय नेपाली फिल्मका दर्शक...

'मिस्टर राइट'को पर्खाइमा

'मिस्टर राइट'को पर्खाइमा

'तिम्रो हात समाइ' बोलको गीतले सांगीतिक क्षेत्रमा लाग्ने आँट कत्तिको दिलाइदियो?शशि रावल- निकै नै। अघिल्लो गीत 'चाहना सकियो, बहाना सकियो'बाट राम्रो चर्चा पाएकी थिएँ। यो गीतबाट मेरो शब्द, संगीत र...

करकापमा नांगिने हो

करकापमा नांगिने हो

थुप्रै फिल्ममा स्कर्ट लगाएर अभिनय गरेकी अभिनेत्री झरना थापाले 'ओम' लगायत केही फिल्ममा बेडसिनसमेत दिएकी छिन्। बेडसिन दिनेबित्तिकै हिरोइनको आलोचना सुरु हुन्छ भने कतिपय हिरोइनले त्यही आलोचनालाई पनि चर्चामा आउने...

चर्किएको भाउ

चर्किएको भाउ

फिल्म 'सिलसिला'मा सिलसिलेवार चुम्बन दृश्य दिएर नेपाली फिल्ममा पाइला टेकेकी सोनिया केसीको पर्दामा चहलपहल घटेको छ, अचेल। किनभने त्यसपछि उनीद्वारा अभिनीत फिल्म सफल नभएपछि उनलाई निर्माता/निर्देशकले भाउ दिन छाडेका छन्। 

'म नेपथ्यको बोस होइन'

'म नेपथ्यको बोस होइन'

बाइस वर्षदेखि नेपथ्य ब्यान्ड नेपाली संगीतमा अत्यन्त उर्बर र जीवन्त भएर टिकिराखेको छ। अमृत गुरुङ आफूलाई नेपथ्यको आमा मान्छन्। हावा तालमा संगीतमा लागेका अमृतका लागि कालान्तरमा संगीत नै जिन्दगी बन्यो।...

फिल्म, सिनेमा र मुभीः अर्थ आ–आफ्नै

काठमाडौँको एउटा मल्टिप्लेक्सबाहिर तीन भाइ झगडा गर्दै थिए। हलमा के हेर्ने भन्ने विषयमा भनाभन हुँदै थियो। पहिलो भाइ 'फिल्म' हेर्न चाहन्थे, दोस्रोको रोजाइ थियो 'सिनेमा', अनि तेस्रो चाहिँ 'मुभी'मा जिद्दी...