Friday 1 Kartik, 2076 | October 18, 2019
Menu

शुक्रबार

'तँ पनि पत्रकार!'

  • शुक्रबार २८ चैत्र, २०७०
  • सजना बराल
  • DISQUS_COMMENTS
(1 Vote)
राम्रै अंक ल्याएकी थिएँ एसएलसीमा। राम्रो अंक ल्याउनेले 'राम्रै विषय' पढ्नुपर्छ भन्नुहुन्थ्यो मेरा आफन्तहरू। उहाँहरूले राम्रा भनेका विषय विज्ञान र व्यवस्थापन थिए। गुरुहरू मलाई 'साइन्स पढ, डाक्टर बन' भन्नुहुन्थ्यो। अभिभावकको चाहना मलाई 'बैँककी हाकिम्नी' बनाउने थियो। 
उहाँहरू व्यवस्थापनमा जोड दिनुहुन्थ्यो। मैले कसैको सुनिनँ। आर्ट्स अर्थात् मानविकी संकायमा पत्रकारिता र अंग्रेजी साहित्य लिएर पढ्न थालेँ। 
मेरो पारा देखेर सबै छक्क परे। (विज्ञान र व्यवस्थापनभन्दा मानविकीमा कम खर्च लाग्ने भएकाले मेरा अभिभावक चाहिँ खुसी नै थिए। तर, व्यवस्थापन पढ्देकी भए मनग्गे पैसा कमाउँथी भन्ने लागिरहेको थियो उहाँहरूलाई पनि।) विज्ञान/व्यवस्थापन नपढेकोभन्दा पनि मैले पत्रकारिता पढेको देखेर धेरैले आश्चर्य माने। कतिले त मुखै फोरे– 'तिमीजस्तो मान्छेले पनि पत्रकारिता पढ्ने हो? सुहाउँदै सुहाएन।' 
नसुहाउनुको कारण पनि सुनाउँथे उनीहरू। म हेर्दै सानी, सिकुटी र स्कुल पढ्ने बच्चीजस्तो देखिन्थेँ रे। 'पत्रकार भनेका अलि हट्टाकट्टा, खाइलाग्दा हुनुपर्छ,' काका भन्नुहुन्थ्यो, 'तँ फुकीढल पत्रकार भएर के गर्छेस्?' 
'दुईचार जनाको हत्या गर्छु,' भन्दिऊँ झैँ लाग्थ्यो। तर, अर्कै भन्थेँ, 'पत्रकारले कुस्ती खेल्ने होइन। समाचार खोज्ने र लेख्ने हो। म त्यही गर्छु।' 
'तँ च्याँसीले लेखिस् समाचार!' काका मुख लोपार्नुहुन्थ्यो। 
'लेखिनँ भने म बाँदरकी छोरी!' म आफूलाई दाउमा राख्थेँ। आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्वलाई दाउमा राख्थेँ। 
'जे भए पनि तैंले पत्रकारिता चाहिँ नपढ्नु पर्ने हो,' साथीहरू अर्ती दिन्थे, 'बरु मेजर म्याथ लिएको भए चाँडै प्रगति गर्थिस्।' 
यस्ता अर्ती–उपदेशले मेरो टाउकै खाएका थिए एकताका। अरू कारणले होइन, उही म सानो कदकी भएकाले पत्रकारितामा ताउरमाउर गर्न सक्दिनँ भन्ने विश्वास थियो सबैलाई। त्यसैले पत्रकारिता पढेर मैले भूल गरेको अवगत गराउन जोसिन्थे जो पनि। 
'पत्रकारले त आन्दोलनको पनि समाचार लेख्नुपर्छ, तँ छोरी मान्छे, हुलमुलमा कसरी छिर्छेस्? किचेरै मार्दिन्छन् तँलाई,' आमा पिलपिलाउनु हुन्थ्यो। 
आफूलाई बिनाकारण कमजोर देखेकोमा म आमादेखि रिसाउँथेँ। 
'मरे मर्छु,' म भन्थेँ, 'सबैजना मर्छन्। तपाईं घर बसी–बसी मर्नुहुन्छ। म कम्तीमा घरबाहिर त मर्छु ।'
पत्रकारहरूमा हुन नहुने अर्को (अव) गुण पनि थियो ममा– भावुकता। 
म असाध्यै भावुक, रुन्चे, मितभाषी र सोझी थिएँ रे। 
छु पनि। 
'पत्रकारहरू तँजस्ता पिलन्धरे हुँदैनन्,' भाइको धारणा थियो, 'उस्तै परे जाइलाग्न सक्छन्। तँ कसैले चर्को स्वर गर्नेबित्तिकै रुन थाल्छेस्। पत्रकार होइन, तँ त रुन्चीकार बने हुन्छ।'
यही निहुँमा भाइ र मेरो गोरु जुधाइ चल्थ्यो। हानाहान, मारामार भएपछि म रुन थाल्थेँ। ऊ 'रुन्चीकार, पत्रकार' भन्दै गिज्याउँथ्यो।
कम बोल्ने भएकाले मामाहरू पनि भाञ्जीले पत्रकारिता गरेर खालिन् भन्नेमा शंका गर्नुहुन्थ्यो। 'पत्रकार भएपछि बोल्न सिपालु हुनुपर्छ,' माहिलो मामा भन्नुहुन्थ्यो, 'तिमी त दुई शब्द पनि अरूले सुन्नेगरी बोल्दिनौ। कसरी पत्रकार बन्लिऊ र खै?' 
'लेखेर,' म यत्ति भन्थेँ।
मलाई सबैले निकम्मा देख्थे। पत्रकार हुने नामोनिसानै भेटाउँदैन थिए ममा। 
तर, म पत्रकार भइछाडेँ। बाह्र कक्षा पास गर्नासाथ मैले 'शुक्रवार'मा जागिर पाएँ। मेरा आफन्तको मुख टालियो।
आफन्त चुप भए पनि मेरा लेखप्रति शंका गर्नेहरू सेलाएनन्। शुक्रवारमा काम सुरु गर्दाताका मैले धेरै आरोप खेप्नुपर्योए। मेरो लेख पढ्ने कतिपय 'पाठक' मलाई पत्याउँदैन थिए। 
'यस्ती फुच्चीले के यस्तो लेखिहोला र? कसैको चोरी होली। पक्कै सम्पादकले मेहनत गरेको हुनुपर्छ...' आदि भन्थे। यस्ता लाञ्छनाहरू सुनेको दिन म घर गएर खुब रुन्थेँ। 'फलानोले यस्तो भन्यो' भन्दै आमालाई पोल लगाउँथे। 'त्यो पाजीसँग भोलि भेटा' मलाई,' उहाँ पाखुरा सुर्किनुहुन्थ्यो, 'मैले जान्या छु त्यसलाई। तँभने दिनभरि कुद्ने, रातभरि लेख्ने गर्छेस्। त्यो बजिया (बजिनी) चाहिँ त्यसो भन्ने? गाला फुट्ने गरी दिन्छु, म त्यसको।' 
आमाको कुराले हँसाउँथ्यो मलाई। म रुँदै हाँस्थेँ। यस्ता आरोप धेरै सुन्न थालेपछि म रुन छाडेँ। काग कराउँदै गर्छ पिना सुक्दै गर्छ भन्ने उखान दिमागमा पस्यो। यसैलाई आफ्नो दर्शन बनाएँ। यसबीच शुक्रवारका साथीभाइको सहयोग पनि अमूल्य रह्यो मेरा लागि। म हतोत्साहित भएका बेला यो टिमले आड दिइरह्यो मलाई। लेख्ने अवसर जुटाइदियो। म लेखेको लेख्यै भएँ।
अझै पनि मान्छेहरू मलाई देखेर आँखा ठूला पार्छन्। 'नाबालक पत्रकार'को उपाधिसमेत दिन्छन् कोहीकोहीले। (तर, यो होच्याएर नभई जिस्काएर हुन्छ।) 
गायक प्रेमध्वज प्रधानकहाँ 'गीतको कथा' स्तम्भका लागि कुरा गर्न जाँदा उनी मलाई देखेर जिल्ल परेको अझै सम्भि्कन्छु। 'कति योङ जर्नालिस्ट तपाई!' उनले छक्क पर्दै भनेका थिए। 
'कति ह्यान्डसम सिंगर तपाईं,' मैले पनि उनलाई जिस्काइदिएकी थिएँ।
जसको भैँसी वर्षौंदेखि लडिरहेको छ

जसको भैँसी वर्षौंदेखि लडिरहेको छ

स्कुले उमेरमै 'भैँसी लड्यो है माया' जस्तो चर्चित गीत गाएकी डेजी बराइलीले धेरै गीत गाएकी छैनन्। थोरै गीत गाएर धेरै चर्चा पाएकी यी गायिकाले एकल एल्बम पनि निकालेकी छैनन्। दार्जीलिङकी...

छ महिनापछि बाहिर

छ महिनापछि बाहिर

पप गायिका साकिरालाई हिजोआज सार्वजनिक ठाउँमा बिरलै देख्न पाइन्छ किनकि अहिले उनी छ महिनाकी सुत्केरी छिन् र शिशुको स्याहारसुसारमा दत्तचित्त छिन्। हालै छुट्टी मनाउन हवाई पुगेकी थिइन् उनी, जहाँ उनका...

सदाका लागि 'रिटायर्ड हर्ट'

त्यो दिन त्यसको अनुहार हेर्नलायक थियो। अनुहारमा कुनै चमक थिएन। त्यसको गोरो अनुहारमा अस्ताउनै लागेको घामको एक झिल्को पर्दा रगत चुहिएलाजस्तो देखिन्थ्यो। ऊ रंगशालाको उत्तरपट्टिको तल्लो सिँढीमा बसेर आँखाहरूलाई आवेशपूर्वक...

'मौन' नम्रता

'मौन' नम्रता

मन लागेका कुरा चाहेर पनि अभिव्यक्त गर्न नसक्नु कति पीडादायी हुन्छ होला? त्यसमाथि प्रेमका कुरा गर्नु त झन् कठिन! त्यसको अनुभव बटुलेकी छिन्, अभिनेत्री नम्रता श्रेष्ठले। चुपचाप सुटिङ सकाएको फिल्म...

उपवासमा सहवास ?

उपवासमा सहवास ?

प्रत्येक व्यक्तिका लागि यौन सम्पर्क अत्यन्त गोपनीय र निजी अनुभव हो। यौन जीवनलाई आनन्ददायी बनाउन मानिसले आफ्नै तौरतरिका अपनाउने गर्छ। विभिन्न समय र तरिका अपनाएर सहवासको अनुभव बटुल्ने यौन जोडीहरूले...

टिकट पीडित (वक्रासन)

सुन्धाराको दोहोरी साँझमा छिरेका थिए, यी तीन जना जिल्लास्तरीय नेता। तीनै जना एकदम पराजित मुखमुद्रामा थिए, सर्वस्व हारेको जुवाडेझैँ। एक महिनासम्म आ–आफ्ना शीर्ष नेताका द्वारमा लम्पसार परेका थिए उनीहरू। दोस्रो...

पोखरामा 'लभ एन्ड लस्ट'

काठमाडौँको सुन्धारामा मुख्य आउटलेट रहेको 'लभ एन्ड लस्ट'ले पोखराको लेकसाइडमा पनि नयाँ आउटलेट खोलेको छ। 'लभ एन्ड लस्ट' सेक्स टोय बिक्री गर्ने नेपाली कम्पनी हो। विश्वबजारमा पाइने विभिन्न भेराइटीका कृत्रिम...

मोबाइलबाटै बन्छ फिल्म

विगतमा क्यामेराको चर्को भाडा सुनेपछि धेरैले फिल्म बनाउने हिम्मत गर्दैनथिए। तर, डिजिटल क्रान्तिले त्यस्तो अवस्था हटाइसक्यो। आजकल सस्तोभन्दा सस्तो डिजिटल क्यामेराबाटै फिल्म खिच्न सकिन्छ। क्यामेरामात्र होइन स्मार्टफोनबाटै फिल्म बनाएर धेरैले...