Sunday 18 Jestha, 2077 | May 31, 2020
Menu

नागरिक शनिबार

तेक्वान्दो चुचुरोमा

(0 votes)
तेक्वान्दो चुचुरोमा
२०४८ सालमा एसएलसी दिएपछि संगीना वैद्यको औपचारिक खेल जीवन सुरु भयो। स्कुल पढ्दा नै ‘वीरेन्द्र सिल्ड' जित्न भूमिका खेलेकी उनी त्यतिखेरै खेलकुदको मोहपासमा यसरी जेलिइन्, तेक्वान्दो चुचुरोमा नपुगी उम्कनै सकिनन्।
‘त्यो (वीरेन्द्र सिल्ड) प्रतियोगिताको सफलताले स्कुलको इज्जत बढायो, मेरो हौसला। वीरेन्द्र सिल्डपछि खेलको नशामा डुबेँ,' तेक्वान्दो खेलेर देशको गौरव बढाएकी संगीना सम्भि्कन्छिन्। ब्रुस लीको फिल्मले उनलाई तेक्वान्दोको सैद्धान्तिक ज्ञान दियो। ‘आई कन्ट्याक्ट' को महŒव बुझायो, नाइन स्टिक चलाउने रहर पैदा गरायो।
आर्नोल्ड, भ्यान ड्याम र स्टालोनको एक्सन फिल्मले यो खेलमा लाग्न उनी थप आकर्षित भइन्। काठमाडौं आएर पब्लिक युथ क्याम्पस पढ्न थालेपछि दशरथ रंगशाला उनको गन्तव्य बन्यो। ‘पढ्न आएको मान्छे खेल्नतिर लाग्न नहुने!' यस्तो डर पाल्दै रंगशाला छिरेकी उनले अन्ततः कलेज छाडिन्, खेल छाडिनन्।
तालिम गरेको चार महिनामै उनी राटि्रय प्रतियोगितामा छानिइन्। धनगढीमा भएको प्रतियोगितामा उनले बागमती अञ्चलको प्रतिनिधित्व गरिरहेकी थिइन्, विज्ञका पारखी आँखाले उनीभित्रको प्रतिभा ठम्याइहाले। त्यसपछि त खेलकुदप्रति उनको एकाग्रता अझै बढ्यो। सामान्य तालिममा छिरेको चार महिनामै राष्ट्रिय टिमको तालिममा सहभागी हुने अवसर पाइन् संगिनाले। अर्को चार महिनापछि त दक्षिण एसियाली स्तरको पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय स्पर्धामै सहभागी भइन्। २०५० सालमा फिलिपिन्सको राजधानी मनिलामा सम्पन्न दसौं एसियाली तेक्वान्दो च्याम्पियनसिपमा उनले रजत पदक जितेर फर्किइन्। 
यसरी उनी जितको शृंखला जोड्दै अघि बढिन्।
‘खेलमा जितको ठूलो महत्व हुन्छ। मलाई पनि जितका शृंखलाले हौसला बढायो,' उनी भन्छिन्, ‘आफूलाई अझै गम्भीर बनाउँदै लैजाने ऊर्जा दियो।'
२०५३ मा अस्ट्रेलियामा आयोजना भएको एसियाली तेक्वान्दो च्याम्पियनसिपमा उनले स्वर्णपदक हात पारिन्। नेपालको खेल इतिहासमै त्यो पदकले ठूलो अर्थ राख्यो। त्यो महत्वपूर्ण पदक दिलाएकी खुसीमा देशले उनलाई अधिकृत स्तरको जागिरले सम्मान गर्यो्। 
मेलबर्नमा उनले सिंगापुर, चीन, अस्ट्रेलिया र दक्षिण कोरियाका खेलाडीलाई पन्छाउँदै स्वर्ण जितेकी थिइन्। अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा त्यो नै उनको पहिलो स्वर्णपदक थियो। गौरवको अर्को पक्ष, उनले दक्षिण कोरियाजस्तो मार्सल आटर्समा निपुण देशका खेलाडीलाई परास्त गरेकी थिइन्।
विसं २०५५ भदौ २९ गते दुर्घटनामा परेपछि खेल करिअरमा ठक्कर लागेको ठान्छिन् उनी। १३औं एसियाली खेलको तयारीमा रहेकी बैंककमा आयोजित खेल खेल्न सकिनन्। ६ महिना उपचार गरेपछि खेल गतिविधिमा पुनः सक्रिय उनले दक्षिण एसियाली खेलकुद (साफ) मा स्टिल राखेको घाइते गोडाले पनि स्वर्णपदक दिलाइन्। 
एथेन्स ओलम्पिकमा पराजित हुनुलाई उनी खेलजीवनको दुःखदायी क्षण बताउँछिन्। ‘ओलम्पिक खेल्न पाएँ भन्नेचाहिँ भयो। खेलको त्यो महाकुम्भमा पुगेपछि राम्रो तालिम पाएको भए, गोडामा समस्या नभएको भए खेल्न जित्न सक्थेँ भन्ने महसुस गरेँ,' उनी भन्छिन्। 
स्टिल राखेको र ‘टि्रटमेन्ट' गरिरहनुपर्ने गोडाले खेलमा साथ दिन सक्दैन भन्ने लागेपछि उनले संन्यास लिइन्। अहिले पनि उनी विभिन्न स्कुल र नेपाल आर्मीका खेलाडीलाई प्रशिक्षण दिएर राम्रा खेलाडी उत्पादनमा खटिइरहेकी छन्।
एकालाप

एकालाप

ठिक एक दशक भएको छ निर्मला म स्वतन्त्र भएको। र, तिमी बन्धनमा बाँधिएको पनि त्यति नै समय भएको छ। तिमी स्वतन्त्र रहेको समयमा म कडा अनुशासनमा बाँधिएको थिएँ। त्यसो त...

किसिम किसिमका पाठक

‘दमिनी भीर' पढिसकेपछि गोरखाकी पाठक पुष्पा केसीले मसँग निक्कै घच्चीका मत राखिन्। उनको जोड थियो, ‘तपाईंको उपन्यास पढिसकेँ। राम्रै लाग्यो तर ‘लभ' पुगेन।

भर्चुअल दुनियाँमा साहित्य

भर्चुअल दुनियाँमा साहित्य

नेपाली साहित्यसम्बन्धी पत्रिका निस्कन थालेको साढे एघार दशक पुगिसक्यो। १९५५ सालमा प्रकाशित नेपाली भाषाको पहिलो साहित्यिक पत्रिका 'सुधासागर'यता धेरै पत्रिका निस्किए, बन्द भए । पत्रिकाहरू अब कागजका अक्षरमा मात्रै सीमित...

पराजयले बढाएको सक्रियता

पराजयले बढाएको सक्रियता

राजनीतिक माहोलमै हुर्किए पनि रेणुकुमारी यादवलाई आफैं राजनीतिमा होमिएला भन्ने लागेको थिएन। २०४३ सालमा युवा अवस्थामै पति अशोककुमार यादवको हत्या हुँदा नाबालक छोरा अभिषेकको लालनपालनदेखि सम्पूर्ण पारिवारिक जिम्मेवारी रेणुको काँधमा...

घरभन्दा राजनीति प्यारो

घरभन्दा राजनीति प्यारो

अष्टलक्ष्मी शाक्य सानैदेखि विद्रोही स्वभावकी थिइन्। सम्पन्न परिवारमा जन्मे पनि सुखसयल छानिनन्। २०१० सालमा काठमाडौं, झोछेंमा जन्मेकी उनी परिवारका आठ सन्तानमध्ये फरक स्वभावकी मानिन्थिन्। पढाइलेखाइमा निकै ध्यान दिन्थिन्। यसै क्रममा...

चौबिस वर्षपछि माइत

'एकपल्ट माइत सारो जान मन छ,' उनको रहर सुनेर म अचम्ममा परेँ। उनले माइत नदेखेको दुई दशक भन्दा बढी भइसकेछ।माइत भारतको ग्यान्टोक (गान्तोक)हो भन्ने थाहा थियो। तर यहीँ पर्छ भन्ने...

भुटानमा मर्दै नेपाली भाषा

भुटानमा मर्दै नेपाली भाषा

नयाँ दिल्ली (भारत)– बिजनेस भुटान साप्ताहिककी संवाददाता अलका कटुवाल नेपाली भाषा बुझ्न त बुझ्छिन, तर उनको लवज नेपाली नै हो भनेर खुट्याउन एकछिन समय लाग्छ। शब्दपिच्छे भुटानी राष्ट्रिय भाषा जोङ्खाको...

लहैलहैमा उठाएको ब्याटले सन्तुष्टि

लहैलहैमा उठाएको ब्याटले सन्तुष्टि

नेपाली राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीले बंगलादेशमा ट्वान्टी–२० विश्वकप खेलिरहँदा काठमाडौंमा पूर्व कप्तान विनोद दासमा जति उत्साह थियो। त्यतिनै उनले चित्तागोङको मैदान ‘मिस' गरिरहेका थिए।