Friday 23 Jestha, 2077 | June 05, 2020
Menu

नागरिक शनिबार

पहिलो र अन्तिम प्रेमीलाई

  • २९ चैत्र, २०७०
  • स्वप्निल स्मृति
  • DISQUS_COMMENTS
(0 votes)
तिम्रो र मेरोजस्तै
उहिले उहिले
माई र तमोरको मायापिरती थ्यो' रे।


चञ्चले तमोर 
छाँगाबाट हाम्फाल्दा–हाम्फाल्दा
चट्टानमा खोपेछ एक मानिस गहिरो दह 
सुटुक्क आफ्नो अनुहार हेर्दा
बूढो हिमाललाई देखेछ
भागेछ लाजले ओरालैओरालो।

औलमा आइपुगेर पालाम गाउँदै लागेको तेर्सैतेर्सो 
चाल पाएछन् पहाडका तरुनीहरूले
धान नाच्नलाई तान्न थालेछन् 
तमोरको पालो तरुनी जम्मै सोहोरेर मधेस हिँडेछ।

चुरेघाँटीमा आइपुग्दा
बिहे गरूँ गरूँ भएछ
विरक्तिएर पहरालाई लात्ताले हान्दै सोच्दो रहेछ–
कहिले छुट्दै भंगालो कहिले घुम्दै दस फन्का 
आफैंले खेला'का तरुनीसँग त के गर्नु हौ बिहे?!

लेकबाट हस्याँङ र फस्याँङ आइपुगेछ कुटुनी बतास 
सुनाएछ चारखोलका दुई मस्त तरुनी 
वल्लो गैरो पल्लो गैरो तन्देरी खोज्दै हिँडेको' 
तमोर खुशीले यस्तरी उफ्रिएछ–
झन्नैले चुरेको उचाइ उछिनेछ। 

पक्कन्दी खेल्दै डाँडैडाँडा
तमोरको चाह लिएर इलाम पुगेछ बतास
छ महिना त आँखै देखेनछ
छ महिनापछि पो मालिंगो घारी/अम्लिसो घारीमा 
जोगमाई र देउमाईलाई फेला पारेछ।

सोधेछ हैरान बतासलेे 'राजी कि विराजी?'
पहाडकी छोरी देउमाई र जोगमाई खोजेछन् जोरी
'राजी भने राजी!' 

ल है! 
दुई बहिनी नभए नि एक बहिनी त ल्याउने–ल्याउने
सुर गरेछ तमोरले र 
छेलो हान्दै त्रिवेणी वरिपरि अलमलिई बसेछ !

एक बर्खा–
तमोरलाई भेट्न देउमाई र माई 
नीलो केशराशी घिसार्दै लागेछन् चुलीको फेदैफेद 
खपिनसक्नु डाह भएछ रतुवालाई 
ढाँटेछ– 'तमोरको बिहे भइसक्यो।' 

'हो त हो!'

माईको पालो पानीको मन न हो 
रिसले पसेछ दक्खिनैदक्खिन' ओरालैओरोलो।

तमोरलाई पनि शत्रुको आँखा लागेछ

माई त अन्तै फात्चा गई– सर्दु खोलालाई ईर्ष्या लागेछ 
शिर ढलिहाल्यो तमोरको र
अरुनमा हेलिँदैहेलिँदै कोशीमा बङ्गै हाम्फालेछ।

पछिपछि'
मुग्लानमा
तल' तल'
तमोर र माईको हंशमात्र भेट भएछ।

तिम्रो र मेरोजस्तै
दुरुस्तै
ठूली! 
उहिले उहिले 
माई र तमोरको माया पिरती थ्यो' रे।
०००
पक्कन्दी– बिहे, मेलाहाट या अन्य खुसीयालीका अवसरमा खुसीले डाँडा या भञ्ज्याङमा गाउँ थर्किने गरी, सुसूचित हुने गरी कराउने या उफ्रिने सञ्चार परम्परा।
पालाम–लिम्बूहरूले धान नाच्दा गाउने गीत।
फात्चा–पोइला
आखिर बाँचिदो रहेछ !

आखिर बाँचिदो रहेछ !

बिरिङ खोला त्यतिसाह्रो गड्गडाएको उनले कहिल्यै सुनेकी थिइनन्। २०३५ साउन २ गते सोमबार । दुई जिउकी शिवमाया घरधन्दामा व्यस्त थिइन् । श्रीमान् गोरु बेच्न बुधबारे बजार गएका थिए।

सर, क्षमा पाऊँ

फुकीढल तर अग्लो ज्यान सरासर भित्रिन्छ। साथीहरू जर्यााकजुरुक उठ्छन्। ऊ सरासर गएर कालोपाटीतिर कन्नो फर्काएर ठिङ्ङ उभिन्छ। दुवै हात पखेटाझैं १८० डिग्रीमा फैलाउँछ। र, खुम्च्याउँदै 'बस'को इसारा गर्छ। ओठ खोल्दैन।...

चाबेलमा लिन आउनु ल!

चाबेलमा लिन आउनु ल!

किन हिरासतमा छ नारीआजसम्म?के तिमीले आफ्नो अँगालोबाटअझै मुक्त गरेका छैनौ उसलाई?खै, कुन मुडमा लेखेको थिएँ मैले यो छोटो कविता। बेला कुबेला कविता त लेख्ने नै हुँ मैले पनि। 'लू' लेख्दाताका...

‘आधा धर्ती' की पक्षपाती

‘आधा धर्ती' की पक्षपाती

२०३७ सालको आमहडतालमा बिन्दा पाण्डे पञ्चायती व्यवस्थाविरुद्धको र्या्लीमा सहभागी भइन्। उनका दाइ पक्राउ परेका थिए, रिहाइको मागमा र्यायली निकालिएको थियो। त्यसमा सहभागी भएको भन्दै बाबुले गाली गरे, बिन्दालाई आन्दोलनको चस्का...

मेरो वागमती यात्रा

मेरो वागमती यात्रा

काठमाडौंमा कलेजको विद्यार्थी भएर आउ“दा देखेका यहा“का केही बिम्बले मेरो मन कहिल्यै छोडेनन्। म यहा“का काष्ठकला, पेगोडा शैलीका मन्दिर, धातुका ढलोट र पत्थरका मूर्ति अनि बहाः र चोकहरू देखेर चकित...

सास्ती र सुस्तीको घर

काठमाडौं– बिरामी लिएर अस्पताल पुग्ने आफैं बिरामी भएर फर्कन्छन्, उपचारको पालो कुर्दाकुर्दै कति बिरामीको मृत्यु हुन्छ। भनसुन गराउन सके शऒ्ढया पाइन्छ, नसके निजी अस्पतालको रेफर लिएर फर्कनुपर्छ।

परिवारै आँखीझ्याल कुँद्दै

परिवारै आँखीझ्याल कुँद्दै

हाकुपटासी लगाएकी नेवारी युवती। पुरानो घरको आँखी झ्यालबाट बाटो चियाउँदै। बिहान पुजाआजा गर्ने बत्ति काट्दै। युवतीले बाटोमा हिड्ने युवाहरूलाई नियाल्ने। युवाहरूले पैसाका ढिकाले फ्याट्ट–फ्याट्ट आँखी झ्यालमा बत्ति काट्ने युवतीलाई हिर्काउने।...

समय र लेखकको तस्बिर

झन्डै एक महिने अमेरिका बसाइमा धेरै ठाउँ घुमेँ। घुमेभन्दा कैयौं गुना धेरै ठाउँ घुम्न बाँकी रहे। धेरै पात्र भेटेँ। भेटेभन्दा कैयौं गुना पात्र भेट्न बाँकी रहे।तिनै धेरै पात्रमध्येका एक बालक...